لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنْفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ﴿1﴾
کافرانِ اهل کتاب و مشرکان، [از آیین خود] جدا نمى‌شدند تا آن که دلیلی روشن برایشان بیاید. (Persian: قرائتی)
کافران از اهل کتاب و مشرکان (می‌گفتند:) دست از آیین خود برنمی‌دارند تا دلیل روشنی برای آنها بیاید، (Persian: مکارم شیرازی)
رَسُولٌ مِنَ اللهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً﴿2﴾
پیامبرى از سوى خدا که کتاب‌هایی پاک می‌خواند. (Persian: قرائتی)
پیامبری از سوی خدا (بیاید) که صحیفه‌های پاکی را (بر آنها) بخواند، (Persian: مکارم شیرازی)
فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ﴿3﴾
در آن‌ها نوشته‌هایى استوار و با ارزش است. (Persian: قرائتی)
و در آن نوشته‌های صحیح و پرارزشی باشد! (ولی هنگامی که آمد ایمان نیاوردند، مانند اهل کتاب). (Persian: مکارم شیرازی)
وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُ﴿4﴾
و اهل کتاب [گروه گروه و] پراکنده نشدند مگر پس از آن که دلیل روشن براى آنان آمد [و حجّت تمام شد، سپس درباره‌ی پذیرش آن پراکنده شدند]. (Persian: قرائتی)
اهل کتاب (نیز در دین خدا) اختلاف نکردند مگر بعد از آنکه دلیل روشن برای آنان آمد! (Persian: مکارم شیرازی)
وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ﴿5﴾
در حالى که فرمان یافته بودند تنها خدا را بپرستند، دین را براى او خالص ساخته و حق‌گرا باشند و نماز را برپا دارند و زکات بپردازند و این است دین استوار. (Persian: قرائتی)
و به آنها دستوری داده نشده بود جز اینکه خدا را بپرستند در حالی که دین خود را برای او خالص کنند و از شرک به توحید بازگردند، نماز را برپا دارند و زکات را بپردازند؛ و این است آیین مستقیم و پایدار! (Persian: مکارم شیرازی)
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُولَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ﴿6﴾
همانا کسانى از اهل کتاب و مشرکان که کافر شدند، در آتش دوزخند. در آن جاودانه‌اند. آنانند بدترینِ آفریده‌ها. (Persian: قرائتی)
کافران از اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخند، جاودانه در آن می‌مانند؛ آنها بدترین مخلوقاتند! (Persian: مکارم شیرازی)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ﴿7﴾
بى‌شک کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند، آنان بهترینِ آفریدگانند. (Persian: قرائتی)
(امّا) کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترین مخلوقات (خدا) یند! (Persian: مکارم شیرازی)
جَزَاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَضِيَ اللهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ﴿8﴾
پاداش اینان نزد پروردگارشان، باغ‌هایى پاینده است که زیر [درختان] آن نهرها جارى است. براى همیشه در آن جاودانه‌اند. خدا از آنان خشنود است و آنان نیز از او خشنودند. این [مقام] ویژه‌ی کسى است که از پروردگارش پروا کند. (Persian: قرائتی)
پاداش آنها نزد پروردگارشان باغهای بهشت جاویدان است که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ همیشه در آن می‌مانند! (هم) خدا از آنها خشنود است و (هم) آنها از خدا خشنودند؛ و این (مقام والا) برای کسی است که از پروردگارش بترسد! (Persian: مکارم شیرازی)
إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا﴿1﴾
آن‌گاه که زمین به لرزش شدید، لرزانده شود، (Persian: قرائتی)
هنگامی که زمین شدیداً به لرزه درآید، (Persian: مکارم شیرازی)
وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا﴿2﴾
و زمین بارهاى سنگین خود را بیرون افکند، (Persian: قرائتی)
و زمین بارهای سنگینش را خارج سازد! (Persian: مکارم شیرازی)
0
0