وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا﴿1﴾
سوگند به خورشید و روشنایی آن! (Persian: قرائتی)
به خورشید و گسترش نور آن سوگند، (Persian: مکارم شیرازی)
وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا﴿2﴾
سوگند به ماه، آن‌گاه که از پى خورشید درآید. (Persian: قرائتی)
و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید، (Persian: مکارم شیرازی)
وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا﴿3﴾
سوگند به روز، آن‌گاه که زمین را روشن سازد. (Persian: قرائتی)
و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد، (Persian: مکارم شیرازی)
وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا﴿4﴾
سوگند به شب، آن‌گاه که زمین را بپوشاند. (Persian: قرائتی)
و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند، (Persian: مکارم شیرازی)
وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا﴿5﴾
سوگند به آسمان و آن که آن را بنا کرد. (Persian: قرائتی)
و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده، (Persian: مکارم شیرازی)
وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا﴿6﴾
سوگند به زمین و آن که آن را گسترانید. (Persian: قرائتی)
و به زمین و کسی که آن را گسترانیده، (Persian: مکارم شیرازی)
وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا﴿7﴾
سوگند به جان [آدمی] و آن که آن را سامان داد، (Persian: قرائتی)
و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته، (Persian: مکارم شیرازی)
فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا﴿8﴾
پس پلیدى‌ها و پاکى‌هایش را به او الهام کرد. (Persian: قرائتی)
سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است، (Persian: مکارم شیرازی)
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا﴿9﴾
[به اینها سوگند] که به راستى رستگار شد آن که جان خود را از آلودگى پاک کرد. (Persian: قرائتی)
که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛ (Persian: مکارم شیرازی)
وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا﴿10﴾
و بى‌شک محروم گشت آن که آن را به پلیدى آلود. (Persian: قرائتی)
و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است! (Persian: مکارم شیرازی)
0
0