إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿1﴾
ما نوح را به سوى قومش فرستادیم [و فرمودیم] که: «قوم خود را پیش از آن که عذابى دردناک به سراغشان بیاید، هشدار بده!» (Persian: قرائتی)
ما نوح را به سوی قومش فرستادیم و گفتیم: «قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید!» (Persian: مکارم شیرازی)
قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ﴿2﴾
[نوح] گفت: «اى قوم من! من براى شما هشداردهنده‌اى آشکارم. (Persian: قرائتی)
گفت: «ای قوم! من برای شما بیم‌دهنده آشکاری هستم، (Persian: مکارم شیرازی)
أَنِ اعْبُدُوا اللهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ﴿3﴾
خدا را بپرستید و از [نافرمانی] او بپرهیزید و مرا اطاعت کنید. (Persian: قرائتی)
که خدا را پرستش کنید و از مخالفت او بپرهیزید و مرا اطاعت نمایید! (Persian: مکارم شیرازی)
يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ﴿4﴾
تا خداوند بخشى از گناهانتان را ببخشد و عمر شما را تا زمانی معین به عقب اندازد، [و شما را از مرگ‌هاى قهرآمیز دور دارد،] اگر مى‌دانستید، [توجّه می‌کردید که] هنگامى که اجل خدایى فرارسد، تأخیر نخواهد داشت.» (Persian: قرائتی)
اگر چنین کنید، خدا گناهانتان را می‌آمرزد و تا زمان معیّنی شما را عمر می‌دهد؛ زیرا هنگامی که اجل الهی فرا رسد، تأخیری نخواهد داشت اگر می‌دانستید!» (Persian: مکارم شیرازی)
قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا﴿5﴾
[نوح] گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز دعوت کردم. (Persian: قرائتی)
(نوح) گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (بسوی تو) دعوت کردم، (Persian: مکارم شیرازی)
فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا﴿6﴾
ولى دعوت من جز بر گریز آنان [از حقّ] نیافزود. (Persian: قرائتی)
امّا دعوت من چیزی جز فرار از حقّ بر آنان نیفزود! (Persian: مکارم شیرازی)
وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا﴿7﴾
و البتّه هرگاه که آنان را فراخواندم تا [ایمان بیاورند و] تو آنان را بیامرزى، انگشتانشان را در گوش‌هایشان نهادند و لباس‌هایشان را بر سر کشیدند و [بر سرکشی خود] پافشاری کردند و سخت تکبّر ورزیدند. (Persian: قرائتی)
و من هر زمان آنها را دعوت کردم که (ایمان بیاورند و) تو آنها را بیامرزی، انگشتان خویش را در گوشهایشان قرار داده و لباسهایشان را بر خود پیچیدند، و در مخالفت اصرار ورزیدند و به شدّت استکبار کردند! (Persian: مکارم شیرازی)
ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا﴿8﴾
آن‌گاه من آنان را با صداى بلند دعوت کردم. (Persian: قرائتی)
سپس من آنها را با صدای بلند (به اطاعت فرمان تو) دعوت کردم، (Persian: مکارم شیرازی)
ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا﴿9﴾
سپس گاهى آشکارا و گاهى در نهان [با آنان سخن] گفتم. (Persian: قرائتی)
سپس آشکارا و نهان (حقیقت توحید و ایمان را) برای آنان بیان داشتم! (Persian: مکارم شیرازی)
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا﴿10﴾
پس گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او بسیار آمرزنده است. (Persian: قرائتی)
به آنها گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بطلبید که او بسیار آمرزنده است... (Persian: مکارم شیرازی)
0
0